Kategoria: nauka fotografii

Obrazy Nikodema są mocno ekspresyjne, zarówno pod względem kolorów, kształtów i emocji, które wręcz wyrywają się z płótna. To sprawia, że ma się wrażenie, że obrazy te otacza pewna aura, a ich ramy to pewien sztuczny twór na granicy świadomości. Poprosiłam Nikodema, żeby nam o tym wszystkim opowiedział o swoim procesie twórczym:

Od zawsze zwracałam uwagę na piękno, które nas otacza. Jako wysoko wrażliwa osoba analizowałam zarówno estetykę otoczenia, jak również jego psychologiczne aspekty. Malarstwo jest dla mnie najlepszym sposobem  wyrażania siebie i swoich emocji. Każda z prac jest niepowtarzalna,  ponieważ niesie ze sobą inną historię. Tworząc obrazy abstrakcyjne daje sobie dużą dozę wolności. Staram się  malować intuicyjnie – zależnie od dnia i nastroju kolorystyka i dynamika prac się różni. Jednego dnia mogę usiąść i namalować coś stonowanego w neutralnych czy pastelowych kolorach a kiedy indziej powstanie praca mocno kontrastowa i dynamiczna.

Prawie nigdy nie zdarza się skończyć obrazu w jeden dzień. Zwykle jest to stopniowa praca na warstwach – jednego dnia powstanie podmalówka, kolejnego pierwsza i druga warstwa i później już końcowe szlify. Dzięki temu, że obraz powstaje etapami mogę świeżym okiem kontrolować kompozycję, po dwóch dniach widzę, że na przykład coś trzeba złagodzić lub dodać. Dzięki takiej technice obraz jest przemyślany oraz nabiera ciekawej warstwowej struktury. Czasem warstwy spod spodu się przenikają co tworzy na żywo trójwymiarowy efekt.

Ostatnio też opracowałam swoją autorską technologię łączenia abstrakcji i portretów jednocześnie – tutaj tak samo praca składa się z kilku etapów, osobnych warstw które się na siebie nakładają.  Jeżeli po kilku dniach malowania jednego obrazu pojawia się moment, kiedy kolejny ruch już jest niepotrzebny, że więcej elementów zepsuje mi dotychczasowy efekt to zostawiam jak jest. Często jeszcze oceniam to świeżym okiem na drugi dzień, sprawdzam przy świetle dziennym czy nie trzeba nic poprawić ani dodać – wtedy mogę już werniksować i praca jest skończona.

Kobiety są mi bliskie, a szczególnie ich emocje i mnie to ogromnie ciekawi. Lubię słuchać historii innych kobiet, inspirować się nimi w swoim życiu. To jest wzajemna wymiana energii, kiedy ja mam jakieś przemyślenia i się nimi dzielę w formie treści lub obrazu dostaje odzew ze strony moich odbiorczyń.

Warstwy, które tworzę na obrazach od jakiegoś czasu zdefiniowałam już jako warstwy emocjonalne, metaforę naszej struktury wewnętrznej. Nakładając szpachelką kolejne warstwy farby na płótno, buduję fakturę, strukturę wyczuwalną pod palcami. Ta struktura to właśnie nasza emocjonalna warstwowość, która się przenika i buduje nasz portret wewnętrzny.

Maluje kobiety dlatego, że mnie ciekawią ale jest to też forma przeniesienia mojego alter ego w obrazach. Jesteśmy mądre, silne, piękne i ciekawe, a wychowane w stereotypowym społeczeństwie zbyt często stawiamy nasze potrzeby na końcu. Ciągle ktoś jest ważniejszy od nas. Uważam, że tylko poruszanie ważnych tematów i mówienie głośno o tym co nas uwiera może spowodować zmianę.

Nazwa “Timidité” nie jest wcale przypadkowa… po francusku oznacza „nieśmiałość”. To słowo idealnie do mnie pasuje, bo skrywam się za swoją twórczością. Z jednej strony jest ona moją tarczą, a z drugiej… za jej pomocą mogę podzielić się tym, co drzemie w moim sercu.

Rysuję i maluję od zawsze. Pamiętam, że nawet w przedszkolu panie pozwalały mi na rysowanie po cichutku gdzieś z boku sali, zamiast leżakowania. Tworzę w wielu technikach, ciężko mi wybrać tę najbliższą memu sercu, bo dopasowuję ją do tego co chcę stworzyć. Tworzenie, to już nie tylko moja pasja, sposób na odstresowanie… To element niezbędny do życia. W dodatku chcę czegoś więcej! Uwielbiam tworzyć dla innych. Największe dreszcze mam gdy zamieniam słowa w obrazy… Kocham tworzyć do wierszy czy powieści. Uwielbiam wsłuchiwać się we wrażliwość Waszych dzieł i kreować nastrój. Oczywiście wiele radości sprawia mi również tworzenie portretów. Zawsze najpierw rozmawiam z osobą, by ją ciut poznać, by praca miała większą głębię. To nie jest zwykłe przerysowywanie ze zdjęcia… ukrywam tam jeszcze to magiczne “coś”. Z ilustracji, które wypływają z głębi mojego serducha tworzę plakaty. W swoich pracach daję upust emocjom. Nie każda praca na pierwszy rzut oka zdradzi mój nastrój. Czasem prace wzbudzają przeróżne emocje… od uśmiechu po głębokie poruszenie, wzruszenie i zadumę… Czasem to niby tylko kwiatek, a rysowanie go pozwoliło mi się zatracić i oderwać od rzeczywistości.

Moim zdaniem najcudowniejsze w twórczości jest to, że każdy z nas znajdzie dzięki niej to, czego potrzebuje.

Na co dzień pracuję jako grafik komputerowy i projektuję dla moich klientów różne bardzo praktyczne rzeczy. Czasami jednak mam ochotę uciec od rzeczywistości i użyć programów graficznych w zupełnie inny sposób. Wtedy powstają moje mniej lub bardziej szalony fotomontaże z kotami.

Myślę, że jak się da, to trzeba sobie zawsze ułatwiać zadanie i łączyć zdjęcia, które już na wstępie są ze sobą kompatybilne – tzn. mają podobne oświetlenie, tło i kąt ustawienia elementów. Często fotografuję po kolei kilka rzeczy na moim ulubionym stole i na jednym tle (albo ścianie). Dodatkowo aparat umieszczam na statywie, aby wszystkie kadry były jak najbardziej do siebie zbliżone. Później w programie wystarczy trochę przetarć zamiast dokładnego wycinania i fotomontaż właściwie gotowy.

Oczywiście warto sobie najpierw zaplanować cały koncept i kompozycję… Prawie nigdy tego nie robię, ale wydaje się to dobry sposób – zarówno w kontekście tworzenia fotomontaży, jak i ogólnie życia. Ja często idę jednak na żywioł i chwytam po prostu to, co leży pod ręką np. książki, filiżanki i koty.

Co do kolorów – choć sama bardzo lubię mocne, to na początek odradzam. Najłatwiej pracuje się ze zdjęciami monochromatycznymi, które przy zestawieniu razem wymagają tylko niewielkiego dopasowania. Im więcej koloru, tym sytuacja się bardziej komplikuje.

Co jeszcze? Jakiś kawałek zdjęcia nie pasuje do reszty albo ma dziwny odblask/cień – zasłoń go innym elementem. Nie chce Ci się czegoś wycinać – umieść to na spodzie jako bazę i dopasuj do tego pozostałe części. Kot nie chce pozować – weź drugiego kota. Jeżeli na koniec coś nadal budzi wątpliwości, to dorzuć światełek albo złotego pyłu. Takie motywy od razu dodają klimatu i trochę rozpraszają odbiorcę. Podsumowując, jak nie wiesz, co zrobić, to spróbuj podejść do tego kreatywnie, uciekaj do jakiejś magicznej krainy i nie żałuj sobie efektów specjalnych.