Od zawsze zwracałam uwagę na piękno, które nas otacza. Jako wysoko wrażliwa osoba analizowałam zarówno estetykę otoczenia, jak również jego psychologiczne aspekty. Malarstwo jest dla mnie najlepszym sposobem  wyrażania siebie i swoich emocji. Każda z prac jest niepowtarzalna,  ponieważ niesie ze sobą inną historię. Tworząc obrazy abstrakcyjne daje sobie dużą dozę wolności. Staram się  malować intuicyjnie – zależnie od dnia i nastroju kolorystyka i dynamika prac się różni. Jednego dnia mogę usiąść i namalować coś stonowanego w neutralnych czy pastelowych kolorach a kiedy indziej powstanie praca mocno kontrastowa i dynamiczna.

Prawie nigdy nie zdarza się skończyć obrazu w jeden dzień. Zwykle jest to stopniowa praca na warstwach – jednego dnia powstanie podmalówka, kolejnego pierwsza i druga warstwa i później już końcowe szlify. Dzięki temu, że obraz powstaje etapami mogę świeżym okiem kontrolować kompozycję, po dwóch dniach widzę, że na przykład coś trzeba złagodzić lub dodać. Dzięki takiej technice obraz jest przemyślany oraz nabiera ciekawej warstwowej struktury. Czasem warstwy spod spodu się przenikają co tworzy na żywo trójwymiarowy efekt.

Ostatnio też opracowałam swoją autorską technologię łączenia abstrakcji i portretów jednocześnie – tutaj tak samo praca składa się z kilku etapów, osobnych warstw które się na siebie nakładają.  Jeżeli po kilku dniach malowania jednego obrazu pojawia się moment, kiedy kolejny ruch już jest niepotrzebny, że więcej elementów zepsuje mi dotychczasowy efekt to zostawiam jak jest. Często jeszcze oceniam to świeżym okiem na drugi dzień, sprawdzam przy świetle dziennym czy nie trzeba nic poprawić ani dodać – wtedy mogę już werniksować i praca jest skończona.